flessengeluk

Eenmaal je aan de bodem komt, is het ook maar teleurstellend. Desalniettemin was een nooddoop echt wel aan de orde van de dag. Terwijl ik de wijwaterspuit bij haar inbracht, dacht ik eraan dat we elkaar zes jaar geleden voor het eerst ontmoet hadden. Ze gooide toen het klokhuis van haar appel op spoor vier terwijl ze het perron afsnelde. Het publiek wou applaudiseren doch werd door haar preventief het zwijgen opgelegd. De afluisterapparatuur trok ik krachtdadig doorheen het kurk van de fles. Ondrinkbaar, zou ze gezegd hebben. Maar de volgende dag nam ze de eerste trein om niet meer terug te komen. Ik wandelde – mijn jas hing open – over het plein naar een koperen blad dat van een grote koperen boom in de omgeving moest gevallen zijn. Ik zag de boom niet, maar vond dat geen reden om mijn bewering aan te passen. En er was niemand bij me in de buurt, dus waarom zou ik.

Mevrouw, zo sprak ik, als u nu de keuze had tussen product Y dat goedkoper is maar van mindere kwaliteit en product Ygerick dat duust keer beter is van kwaliteit maar toch ietsje duurder uitvalt, hetwelk zou u, in de hoedanigheid van plichtsbewuste en aan budgetcontrole onderhevige huisvrouw, dan kiezen? De vrouw en sprak niet, doch vloog op. Tot hoog tegen het plafond, deed even alsof ze rechtstreeks uit een nummer van De Kift kwam, en daalde toen weer neder. Ze trok haar nieuwe schoenen uit, plaatste ze ordentelijk naast de open haard, alwaar ze diezelfde nacht nog zouden smelten.

Ik schonk de ochtend daarop geen versgeperst fruitsap in, doch strikte mijn veters en ging stappen. For the sake of it. Sake, ook best lekker, als hij een weinig opgewarmd is en in die tradisjonele kruikjes geserveerd wordt. Met een washandje erbij. Gaarne.

Waarom ook niet, antwoordde ik, en sloeg de glazenset van suikerglas op mijn voorhoofd stuk. Stuk voor stuk. Ik betaalde 3,5 euro voor de sessie en ging zitten. Luisteren. Naar het hoe en waarom van de onderneming. Ze zijn zoals die kwartnoten met streepjes erboven die toch staccato gespeeld moeten worden. Puntstreepjes. Verhaal me er niet over. Vertel me liever van die keer dat de cordon blue aanbrandde en de frituur reeds gesloten was. Het dekzeil van de oplegger schoof open en daar stond ik, met een ontstemde gitaar in mijn handen, op een onbekend dorpsplein. Tientallen verdwaasde gezichten keken mijn al even verdwaasde gezicht aan, ogen puilden omhoog uit oogkassen, maar als bij wonder begon ik te spelen, zonder erbij na te denken, de ene riff na de andere, net zoals hier de woorden gebraakt worden, met de vinger in m’n keel.

Advertenties

There are no comments on this post.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: