Archive for oktober, 2007

Aangaande Sisyfus
oktober 22, 2007

Ik heb me laten pakken door een mens, een man
van laag allooi, ondanks zijn hoge taal.
Hij stonk van lust en beet mij toe: haal dieper
adem, dieper. Ik was iets wat gevuld moest worden
en urenlang rolde hij zijn stenen naar de top.

Ik wou niet naar mijn zusters horen: die kenden
goden, ik kwam zeker aan de beurt. Ongeduld
verdscheen en gaf me aan een triviale vent.
Het is vergeefs gebeurd. Leeg en nauwelijks verhuld.

Marieke Jonkman (°1963)
Uit: Plejaden (1992)

Bedenktijd
oktober 10, 2007

Toen de rook om mijn hoofd was verdwenen, drukte ik, bij gebrek aan conventioneel ontkurkingsmateriaal, het kurk helemaal door de flessenhals, waarna het ding hulpeloos dobberend aan de oppervlakte van een zee aan rode wijn bleef drijven. Geen genade, moet ik gedacht hebben terwijl de alcohol onhandig in het glas kloekte. Jongens, sprak ik, zo moet het dus niet. Een vriendelijke passant maakte me terloops duidelijk dat de waterkers die ik daags te voren in mijn oren geplant had, nog enigszins zichtbaar was. Ik bedankte de man en vluchtte het eerste het beste toilet binnen. Na de resten van de cresonette verwijderd te hebben, kwam een heerschap in een rood strak pak het toilet binnen. Hij haalde, rechtstaand voor de spiegel, met één handige beweging zijn stembanden uit zijn keel. “Stemproblemen?”, vroeg ik hem. “Hoe raad je ‘t”, kraste hij terug. Terwijl ’s mans stembanden in wijzerzin naar zee verdwenen, droogde ik de handen enigszins aan een doorweekte handdoek.

Onze dagen zijn geteld, maar het telraam ging verloren. Tot daaraan toe, doch het hoeft geen betoog dat enkele seconden bedenktijd meer dan welkom bleken. “Het is als een bezoek aan de zoo,” zei ze, “een beetje medelijden doorspekt met amusement.” Ongeloof primeerde kort daarna, maar dat dat niet kon blijven duren, maakte de openbare aanklager al gauw duidelijk. Zijn donkere albasten stem weergalmde doorheen de ruimte en werd door de talrijke pilaren, die de zaal in drie beuken onderverdeelde, als een balletje in een flipperkast, doorgekaatst tot op de achterste rijen, alwaar het laattijdige publiek evenzeer kennis kon nemen van zijn boodschap, zonder dat deze aan volume moest inboeten. Resonantie, het is me wat.

“Seulement jeter un coup d’oeil”, probeerde ik nog. Tevergeefs, na drie etablissementen te hebben aangedaan, werd ons vriendelijk doch kordaat verzocht op te krassen, een boodschap waar wij noodgedwongen doch gewillig gehoor aan gaven. Verder kan ik nog meedelen dat ik lak heb aan onrechtmatige uitgaven. Stemmen kan door ‘AAP1’ te sms’en naar 3410. Doèn!